(يَأَيهَُّا الَّذِينَ ءَامَنُواْ لَا تحُِلُّواْ شَعَئرَِ اللَّهِ وَ لَا الشهَّْرَ الحَْرَامَ وَ لَا الهَْدْىَ وَ لَا الْقَلَئدَ وَ لَا ءَامِّينَ الْبَيْتَ الحَْرَامَ يَبْتَغُونَ فَضْلًا مِّن رَّبهِِّمْ وَ رِضْوَانًا  وَ إِذَا حَلَلْتُمْ فَاصْطَادُواْ  وَ لَا يجَْرِمَنَّكُمْ شَنََانُ قَوْمٍ أَن صَدُّوكُمْ عَنِ الْمَسْجِدِ الحَْرَامِ أَن تَعْتَدُواْ  وَ تَعَاوَنُواْ عَلىَ الْبرِِّ وَ التَّقْوَى‏  وَ لَا تَعَاوَنُواْ عَلىَ الْاثْمِ وَ الْعُدْوَانِ  وَ اتَّقُواْ اللَّهَ  إِنَّ اللَّهَ شَدِيدُ الْعِقَاب‏ ) ( مائده/ 2 )

اى كسانى كه ايمان آورده‏ايد، حرمت شعاير خدا، و ماه حرام، و قربانى بى‏نشان، و قربانيهاى گردن‏بنددار، و راهيان بيت الحرام را كه فضل و خشنودى پروردگار خود را مى‏طلبند، نگه داريد. و چون از احرام بيرون آمديد [مى‏توانيد] شكار كنيد، و البتّه نبايد كينه‏توزى گروهى كه شما را از مسجد الحرام باز داشتند، شما را به تعدّى وادارد. و در نيكوكارى و پرهيزگارى با يكديگر همكارى كنيد، و در گناه و تعدّى دستيار هم نشويد، و از خدا پروا كنيد كه خدا سخت‏كيفر است‏.

به نظر میرسد منظور از شعائر مناسک و برنامه های حج باشد که مسلمانان موظفند احترام همه ی آنها را نگه دارند،  شاهد این تفسیر اینکه در قرآن کلمه ی شعائر معمولاً در مورد مراسم حج بکار رفته است. احترام ماه های حرام را نگه دارید و از جنگ کردن در این ماه ها خودداری کنید ( و لا الشهر الحرام ). قربانیانی را که برای حج می آورند،  اعم از این که بی نشان باشند ( هدی ) و یا نشان داشته باشند ( قلائد ) حلال نشمرید و بگذارید که به قربانگاه برسند و در آنجا قربانی شوند. تمامی زائران خانه ی خدا باید از آزادی کامل در این مراسم بزرگ اسلامی بهره مند باشند. تحریم صید محدود به زمان احرام است،  بنابراین هنگامی که از حج یا عمره بیرون آمدید،  صید کردن برای شما مجاز است.( مکارم شیرازی،  تفسیر نمونه،  ص 252ـ 250)

علّامه طباطبائی در مورد این آیه می فرماید: این آیه خطاب مجدد به مؤمنین است که شدت عنایت به محرّمات الهی را افاده می کند. شعائر جمع ( شعیره ) به معنی علامت است و مراد از آن اعلام و مناسک حج است. ( المیزان،  ترجمه محمد علی کرامتی،  ج5،  ص 252)

 بنابراین نه تنها کسانی که برای حج و عمره احرام بسته اند بلکه افرادی که به قصد حج و عمره از دورترین نقاط عالم حرکت کرده اند و هنوز به حرم بلکه به میقات نرسیده اند تا احرام ببندند جزو شعائر الهی هستند. سراسر حج از کعبه گرفته تا آن قطعه آهن یا کفش آویخته بر گردن حیوان قربانی،  شعائر الهی هستند،  از این رو احدی نباید آنها را حلال دانسته،  طبق میل خود با آنها رفتار کنید،  بلکه واجب است،  آنها را گرامی بدارید. پس اینکه خداون فرمود: شعائر الهی را حلال نشمارید یعنی شعائر الهی را باز و آزاد نپندارید،  آنگونه که هر کس بتواند حریم احکام و معارف دین و اشخاص و اشیاء و مکانها و زمانهای متعلّق به آن را شکسته،  به دلخواه درباره ی آن سخن بگوئید یا عمل ناروایی انجام دهید و چیزی از آن را کاسته یا بر آن بیفزائید. ( جوادی آملی،  صهبای حج،  ص56 )

 (إِنَّ الصَّفَا وَ الْمَرْوَةَ مِن شَعَائرِ اللَّهِ  فَمَنْ حَجَّ الْبَيْتَ أَوِ اعْتَمَرَ فَلَا جُنَاحَ عَلَيْهِ أَن يَطَّوَّفَ بِهِمَا  وَ مَن تَطَوَّعَ خَيرًْا فَإِنَّ اللَّهَ شَاكِرٌ عَلِيم‏ ) ( بقره 158 )

در حقيقت، «صفا» و «مروه» از شعاير خداست [كه يادآور اوست‏] پس هر كه خانه [خدا] را حج كند، يا عمره گزارد، بر او گناهى نيست كه ميان آن دو سعى به جاى آورد. و هر كه افزون بر فريضه، كار نيكى كند، خدا حق شناس و داناست.                                                                                                                                       

یکی از اعمال حج اینست که میان این دو کوه (صفا و مروه) هفت بار رفت و آمد نمایند. زمانی که حضرت ابراهیم (ع) هاجر وحضرت اسماعیل را به سرزمین مکّه آورد. هاجر و اسماعیل در آنجا ماندند تا اینکه توشه و آب آنان تمام شد و شیر هاجر بخشکید،  و فرزندش را عطش گرفت. هاجر پریشان شد،  و گریه ی طفلش از گرسنگی و تشنگی او را به حرکت در آورد و به جستجوی آب واداشت. هاجر برای یافتن آب به کوه صفا رفت و در آنجا آب ندید و چنان پنداشت که آب در کوه مروه است. با شتاب به سوی مروه رفت و باز آب ندید. هاجر سراسیمه شد و تا هفت بار در این دو کوه دنبال آب بود. آواز و ناله اش در میان کوه ها پیچید و با گریه و زاری از خداوند رئوف،  مسئلت نمود که خداوند گرفتاری او را برطرف سازد و پس از نا امیدی به سراغ طفل خود آمد و دید که آن کودک از فرط تشنگی،  دو پای خود را بر زمین کوبیده و در همان زمین آب جوشیدن گرفته است. ( حکیم،  فلسفه و اسرار  حج،  ص48 ـ 46 )

مرحوم طبرسی در تفسیر این آیه می نویسد،  صفا و مروه از جمله علائم عبادت خداوند است،  بعضی گفته اند یعنی هر یک از صفا و مروه محلّ عبادت و اطاعت خداوند است و بعضی گفته اند یعنی توجّه به آن ها جزء دین می باشد برخی می گویند در این کلام حذف رخ داده است و مقصود این است که سعی میان صفا و مروه از شعائر خدا است. ( مجمع البیان،  ترجمه حسین نوری و دکتر محمّد مفتّح،  ص 131)از ظاهر آیه نمی توان استفاده کرد که سعی میان صفا و مروه واجب می باشد،  و لذا عدّه ای با تمسّک به این آیه گفتند که سعی واجب نیست. امام صادق (ع) فرمود: مسلمین در آغاز تصوّر می کردند که سعی میان صفا و مروه،  ساخته و پرداخته افکار جاهلی و از جمله مناسکی است که مردمان جاهلی آن را وضع کرده اند؛ لذا برای دفع توهم آیه ی مذکور نازل گردید مبنی بر اینکه این کار بلا مانع بوده و از شعائر الهی محسوب می شود که باید ( حاج و معتمد ) آن را انجام دهند و موارد دیگر که در پی چنین جریانی بود که آیه ی مذکور نازل شد مبنی بر اینکه سعی میان صفا و مروه در حالی که بت ها بر آن قرار دارند،  بلامانع است. مردم نیز با اینکه بت ها در جای خود قرار داشتند عمل سعی را به جای می آوردند،  اما پیامبر (ص) دستور دادند بت های مذکور را از روی کوه صفا ومروه  سرنگون ساختند. ( دکتر حجتی؛ اسباب النزول،  ص 94 ـ 93 ) امام صادق (ع) در مورد صفا ومروه می فرمایند: در روی زمین،  مکانی بهتر از میان این دو کوه وجود ندارد،  زیرا هر متکبّری در آنجا سر برهنه و پا برهنه و کفن پوشیده بدون هیچ امتیازی و نشانه ای باید مسافت بین دو کوه را طی کند،  گاهی با دویدن وگاهی با راه رفتن،  کوه صفا  علاوه بر اینها خاطره هایی از دعوت پیامبر اسلام (ص) دارد که چگونه کفّار مکّه را به توحید فرا می خواند و آنها گوش نمی دادند. ( حویزی،  تفسیر نورالثّقلین،  ج1،  ص 145 )